De eerste drie maanden volledig kantooRRenate zitten erop. Wat een avontuur is het en wat heb ik in korte tijd enorm veel geleerd. Volledig zelfstandig, zonder organisatie achter je als vangnet. Spannend én geweldig tegelijk.
Zonder vanzelfsprekendheid
Geen salaris dat iedere maand vanzelf binnenkomt. Dat is natuurlijk logisch, maar het voelt anders dan je denkt. Nu ik sinds januari volledig als zelfstandige werk gaat het anders. Het betekent vrijheid, maar ook dat er geen organisatie meer is die het opvangt als iets vertraagt of anders loopt dan gepland. Wat eerst vanzelfsprekend was, is dat ineens niet meer.
Alles is van jezelf
Dat heb ik gemerkt, in kleine, praktische dingen. Een factuur die bijvoorbeeld blijft liggen. Je wacht nog even, stuurt een mailtje, wacht weer en stuurt nog een bericht. Ik begrijp als geen ander hoe processen werken en dat dingen soms tijd kosten. Maar tegelijkertijd ervaar ik, dit ligt nu bij mij.
Er is niemand die het overneemt en geen collega aan wie je het kunt vragen. Ik ben zelf degene die het moet regelen.
Ruimte maar ook verantwoordelijkheid
Hetzelfde geldt ook voor mijn agenda. Waar die eerst grotendeels gevuld werd, begint die nu leeg. Dat geeft ruimte, om keuzes te maken, te sturen en zelf richting te geven aan mijn werk. Maar deze ruimte vraagt ook iets. Het vraagt om te prioriteren, focus aan te brengen en te accepteren dat niet alles tegelijk gaat lopen. Soms is de agenda ongewenst wat leger en dan opeens weer (over)vol.
Vrijheid en verantwoordelijkheid zijn twee kanten van dezelfde medaille.
Twijfelen en bewegen
En natuurlijk zijn er momenten dat ik mezelf afvraag hoe het zich gaat ontwikkelen. Niet groot of dramatisch maar tussen afspraken door, halverwege een werkdag of op een stil moment. Dan denk ik wel eens ‘wie zit er nu eigenlijk op mij te wachten’?
Wat me na de afgelopen drie maanden opvalt is dat het niet de grote stappen zijn die het verschil maken. Het zijn juist de kleine momenten waarbij ik extra goed merk dat het volledig ‘van mij’ is. Dat ik het echt zelf moet doen, én dat ik het ook écht zelf kan. Door in beweging te blijven, keuzes te maken en bij te sturen als dat nodig is.
Van zekerheid naar vertrouwen, dat het goed komt en dat ik daar zelf de belangrijkste schakel in ben. Dat is voor mij de echte overgang.
En jij?
Ik ben benieuwd, is er bij jou ook een moment geweest waarop je een dergelijke ervaring had?
