“Nu ga je het vast even rustig aan doen”
Sinds ik onlangs ben gestopt bij VVS en per 1 januari 26 volledig voor mezelf werk, hoor ik het heel regelmatig:
“Nu ga je het vast even rustig aan doen.”
“Eén opdracht voor 16 uur? Dat is toch heerlijk.”
“Je mag ook best even niets.”
Die opmerkingen zijn goedbedoeld. Ze komen voort uit een idee dat een overgang automatisch vraagt om vertraging. Dat na jaren verantwoordelijkheid nemen, ruimte ontstaat om bij te komen. En eerlijk is eerlijk: dat beeld is aantrekkelijk.
Even niets, in Middelburg
Op dit moment zit ik in een fijn appartement in Middelburg, samen met mijn man. Even weg tussen Kerst en Oud & Nieuw. We doen rustig aan. Kijken de Top 2000, lezen (management)boeken, lopen de stad in voor lunch of diner. We eten en drinken nét iets te veel. En we praten, uiteraard, over onze ondernemingen.
Het gaat ons redelijk af, dat niets doen. Maar vanzelf gaat het niet.
Wanneer rust stilstand wordt
Ik merk hoe hardnekkig het idee is dat rust gelijkstaat aan stilstand. Dat minder werken per definitie beter is. Zeker als je net “los” bent van een vaste organisatie. Alsof ondernemerschap begint met op de rem trappen.
Ik ben zelfs begonnen aan een kleurboek voor volwassenen. Een bewuste poging om niets te doen. Ontspannen. Mijn hoofd leegmaken. Maar mijn hoofd blijft werken. Niet onrustig, wel actief.
Te veel tijd om niets te doen
Gisteren betrapte ik mezelf op een gedachte die me aan het lachen maakte én aan het twijfelen bracht: ik hoop eigenlijk dat er snel een opdracht bij komt. Met 16 uur per week heb ik te veel tijd om niets te doen. En dat past niet bij mij.
Is dat vreemd? Of doe ik wat zoveel ondernemers doen, maar niet altijd hardop zeggen?
Want dit is misschien wel het ongemakkelijke aan ondernemerschap: het confronteert je met wie je bent, los van structuren en verwachtingen. Zonder volle agenda als legitimatie. Zonder “het is nu eenmaal zo ingericht”.
Rust op mijn voorwaarden
Voor mij zit rust niet in leegte. Rust zit in betekenisvol bezig zijn. In bouwen, meedenken, bijdragen. In werk dat ergens naartoe gaat. Dat vraagt energie, maar het levert ook richting op. Focus. Plezier.
De verwachtingen van anderen zijn vast bedoelt als een warm dekentje. Liefdevol, maar ook beperkend. Doe rustig aan. Geniet ervan. Je hoeft niet meteen weer vol aan.
Maar ondernemerschap is voor mij geen pauzestand. Het is juist een fase van scherp voelen: wat wil ik, waar ga ik op aan, en hoeveel ruimte heb ik nodig om goed te kunnen werken?
Dus nee, ik ga het niet “rustig aan doen” op de manier die vaak bedoeld wordt.
Ik neem rust op mijn eigen voorwaarden. Met werk dat klopt. Met tijd die zin heeft. En ja, met af en toe niets doen, maar niet als doel op zich.
En ondertussen zit ik in Middelburg op de bank, met mijn laptop deze blog te schrijven. Ondertussen kijk ik nog steeds de Top 2000. Met een kopje thee en vanmiddag met een glas wijn. En jawel een ingekleurde kleurplaat op tafel. Niet omdat het moet, maar omdat het mag.
En misschien is dit wel de echte vraag:
Wiens idee van rust volg jij eigenlijk: dat van jezelf, of dat van de mensen om je heen?
